Iran is in blackout, ACT NOW ACT NOW

این شعار خطاب به  جامعه بین الملل هست که اقدام برای رفع انسداد و فیلترینگ اینترنت انجام دهند

یکی از مهم‌ترین، استراتژیک‌ترین و پرکاربردترین شعارهای بین‌المللی در جریان اعتراضات مردمی ایران در سال‌های اخیر است. برخلاف شعارهای خیابانی داخل کشور که مستقیماً ارکان حاکمیت را هدف قرار می‌دهند، این شعار یک «سیگنال اضطراری» و فراخوانی جهانی است که ماهیت، مخاطب و اهداف کاملاً متفاوتی دارد.

تاریخچه و چگونگی پیدایش

پیدایش این شعار پیوند عمیقی با استراتژی «قطع اینترنت» (Internet Shutdown) توسط نهادهای امنیتی در ایران دارد. اگرچه سابقه محدودیت‌های اینترنتی در ایران طولانی است، اما نقطه عطف استفاده از مفهوم "Blackout" (خاموشی مطلق) به اعتراضات آبان ۱۳۹۸ (نوامبر ۲۰۱۹) بازمی‌گردد. در آن زمان، اینترنت در ایران برای حدود یک هفته تقریباً به طور کامل قطع شد تا مانع از انتشار اخبار و تصاویر اعتراضات شود.

این شعار مجدداً و با قدرتی بسیار بیشتر، در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» در پاییز ۱۴۰۱ متولد شد و گسترش یافت. در آن مقطع، با شروع سرکوب‌ها و قطعی گسترده شبکه‌های اجتماعی و اینترنت موبایل، ایرانیان داخل کشور از طریق فیلترشکن‌ها و ایرانیان خارج از کشور (دیاسپورا) در تجمعات بی‌سابقه خود در شهرهای مختلف جهان، این عبارت را به یک هشتگ ترند جهانی در توییتر (ایکس) و شعاری کلیدی روی پلاکاردها تبدیل کردند.

اهداف و پیام‌های اصلی

انتخاب زبان انگلیسی و تغییر مخاطب: استفاده از زبان انگلیسی به وضوح نشان می‌دهد که مخاطب این شعار، حاکمیت ایران نیست. مخاطب اصلی آن افکار عمومی جهان، سازمان ملل، سیاستمداران غربی، نهادهای حقوق بشری و شرکت‌های بزرگ فناوری (مانند گوگل، اپل و ایلان ماسک برای استارلینک) است.

استعاره «سرکوب در تاریکی» (Blackout): کلمه «خاموشی» در اینجا فقط به معنای قطع شدن وای‌فای یا اینترنت نیست؛ بلکه بار معنایی هولناکی دارد. پیام معترضان به جهان این است: «وقتی اینترنت قطع می‌شود، قرار است در تاریکی و سکوت خبری، سرکوب و کشتار رخ دهد.» این کلمه در واقع هشداری پیش‌دستانه درباره وقوع نقض گسترده حقوق بشر است.

درخواست برای اقدام عملی و فوری (ACT NOW): تکرار عبارت «همین الان اقدام کنید»، نشان‌دهنده استیصال، فوریت و شرایط اضطراریِ مرگ و زندگی است. معترضان با این بخش از شعار، به سیاست‌مداران خارجی پیام می‌دهند که از «ابراز نگرانی» و «صدور بیانیه‌های توخالی» خسته شده‌اند و خواهان مداخله عملی هستند. این اقدام عملی می‌توانست شامل تحریم مقامات، اخراج سفرای جمهوری اسلامی، یا فراهم کردن اینترنت آزاد ماهواره‌ای برای دور زدن سانسور باشد.